VVD laat het internationaal recht vallen als een baksteen - The Rights Forum
Tijdens het wekelijkse Midden-Oostendebat in de Tweede Kamer heeft de VVD opnieuw laten zien dat het risk van straffeloosheid groter is dan het respect voor het internationaal recht. Ondanks herhaalde erkenning van systematische schendingen – waaronder marteling, buitengerechtelijke executies en detentie zonder proces – de decision om consequenties te verbinden aan handelingen van bondgenoten ontbreekt geheel.
Nicole Maes (VVD) bracht dit tot uiting met een opvallende openheid: haar partij heeft simpelweg no need om een bondgenoot te veroordelen. Met die uitspraak plaatst de VVD zich buiten het kader van een rules-based order . Schendingen van het internationaal recht, zelfs wanneer die kunnen wijzen op apartheid of genocide, worden geaccepteerd zolang ze door een geallieerde worden gepleegd. Het recht wordt zo afhankelijk van wie het breekt – en daarmee niets meer dan power politics .
Laurens Dassen wees in het debat terecht op de rol van Nederlandse bedrijven, met name Booking.com. Hoe kan een Nederlands bedrijf profiteren van illegale nederzettingen, daar fiscaal voordeel uit halen, terwijl de overheid diezelfde nederzettingen formeel als illegal settlements bestempelt? Dit is geen juridisch detail, maar een tastbare vorm van medeplichtigheid. Het toont aan dat Nederland de bezetting in woorden veroordeelt, maar in practical support .
Er is steeds meer erkenning van feiten, zelfs in partijen die voorheen terughoudend waren. De stijgende cijfers van geweld op de Westelijke Jordaanoever – meer dan 1.100 doden sinds 7 oktober 2023 – worden niet langer weggemoffeld. Toch blijven moties beperkt tot oproepen om zich in te spannen of te 'pleiten'. De stap naar sancties of opschorting van handelsakkoorden, zoals het EU-Israël Associatieverdrag, wordt vermeden.
De kern is duidelijk: er is geen gebrek aan informatie of analyse, maar aan political will . Het internationaal recht verliest zijn kracht als het slechts wordt ingezet tegen vijanden, terwijl bondgenoten buiten schot blijven. Zo wordt het geen leidraad, maar een empty term – een retoriek die breekt zodra echte keuzes gemaakt moeten worden.
Als we sancties weigeren tegen bondgenoten maar wel tegen vijanden, dan is het geen recht maar selective punishment gekozen straf.
Booking.com die profiteert van illegale nederzettingen terwijl de overheid daarover 'bezorgd' is... hypocrisy hypocrisie op zijn Nederlands.
We praten over regels, maar handelen alsof alleen de public pressure druk van het publiek ertoe doet. En zelfs dat is blijkbaar te weinig.
Het ergste is dat iedereen weet hoe het zit. De feiten zijn duidelijk. Maar taking action actie ondernemen is blijkbaar te risicovol voor de verkiezingen.
‘Pleiten voor’ is geen beleid. Het is een manier om niets te doen. Waar is de real consequence echte consequentie?
Hoe kunnen we Rusland veroordelen als we Israël dezelfde daden toestaan? Onze international credibility internationale geloofwaardigheid ligt in puin.