Van Wolfswinkel twijfelt: blijven of stoppen? 'Daar ligt het bij mij altijd aan'

Er hangt een zachte onzekerheid over de Grolsch Veste, waar future toekomst niet langer een rechte lijn lijkt maar een ingewikkelde keuze tussen passie en retirement afsluiting. Ricky van Wolfswinkel, de 37-jarige spits van FC Twente, kijkt met beide voeten in twee werelden: de ene in het voetbalveld dat hij al jaren verrijkt, de andere in een leven daarna. Zijn contract loopt eind juni af, en in interview Studio Voetbal laat hij weten: beslissing genomen? Nog niet. 'Daar heb ik natuurlijk wel mijn thoughts gedachtes over', zegt hij — niet als iemand die aarzelt, maar als een man die weet dat het moment te belangrijk is voor impulse impulsieve uitspraken.

Vijf jaar bij dezelfde club is zeldzaam in het moderne voetbal, zeker voor een ervaren player speler die bewust jaarlijks tekent. Van Wolfswinkel benadrukt dat hij de controle wilde houden — over zijn body fysiek, over zijn plezier, over zijn rol. 'Ik wil fit zijn en blijven om van value waarde te kunnen zijn', zegt hij. 'Ik ben te eigenwijs en te koppig om ergens te spelen voor de kleedkamer of de laatste vijf minuten.' Het is een oprechte bekentenis: hij speelt niet voor decoratie, maar voor contribution bijdrage.

Sinds 2021 draagt hij het shirt van de Tukkers, transfervrij overgenomen van FC Basel, en sindsdien heeft hij 190 wedstrijden gespeeld. In die duels volgde 62 goals en 22 assists — cijfers die geen enkel moment doen vermoeden dat hij aan het einde van zijn loopbaan is. Toch is het die fysieke condition conditie die de doorslag moet geven. De competitie duurt niet lang meer, weet hij, en ook de club heeft op korte termijn clarity duidelijkheid nodig. Maar Van Wolfswinkel kiest zijn woorden zorgvuldig, alsof elke zin een voetstap is op een pad dat hij nog niet helemaal ziet.

Het is trouwens niet zomaar een carrièrekeuze — het is een personal persoonlijke afweging, met mensen die hem na staan. Hij wil het goed bespreken, zegt hij, niet hier aan tafel, maar in vertrouwen. Daar ligt de kern: niet de glans van het stadium stadion, maar de rust van het decision besluit dat past bij wie hij is. Of hij er een jaar aan vastplakt? Misschien. Maar alleen als het oprecht voelt — en als zijn lichaam en hart met equal gelijke kracht meedoen.