Paul de Leeuw, Humberto Tan en Arnon Grunberg over hun eerste optreden bij Sonja Barend
Sonja Barend, de koningin van de Nederlandse talkshow, heeft generaties gasten gemaakt en carrières gelanceerd. a debut in haar programma betekende vaak het begin van iets groots. Paul de Leeuw, Humberto Tan en Arnon Grunberg kijken terug op hun eerste keer op die beroemde bank — een moment dat blijvend sporen heeft nagelaten in hun loopbaan. Voor velen was het niet zomaar een optreden, maar een keerpunt in hun leven.
Humberto Tan herinnert zich 1987 levendig: als 19-jarige rechtenstudent kreeg hij een telefoontje voor een screentest bij the show . Hij had kort daarvoor Sonja toevallig ontmoet op een diploma-uitreiking, waar ze spraken over alles behalve televisie. Dat gesprek, zo beseft hij nu, maakte hem opvallend in haar ogen. Bij de selectie hoorde hij tot het favorite group , dat uiteindelijk zou uitgroeien tot ‘De tafel van 7’. Sonja zelf was bloednerveus voor de uitzending — maar zodra de muziek startte, een ogenschijnlijke ontspanning trok over haar heen.
Wat Tan vooral meenam, was Sonja’s vermogen om écht te luisteren. een echte vaardigheid die hij zelf later zou toepassen in zijn eigen interviews. Ook haar persoonlijke betrokkenheid raakte hem: zij kon streng zijn, maar altijd op een caring way . Hij volgde haar uitzendingen jarenlang aandachtig, schreef onderwerpen over en voegde commentaar toe. Dat schrift ligt nog ergens op zolder — een vergeten schat die misschien weer geopend moet worden.
Arnon Grunberg werd in 1994 uitgenodigd na de verschijning van zijn debuutroman, die al een relative bestseller was. Na een ongemakkelijke ervaring bij Ischa Meijer — waar de presentator zijn handen afveegde aan de billen van een collega — was zijn beeld van tv gemaakt. Toen Sonja hem uitnodigde, zat hij tegenover Jeroen Krabbé en Hedy d’Ancona. Hij had een essayfragment meegenomen, omdat hij geen cuddly bear wilde zijn, zeker niet als ‘knuffeljood’. Sonja gaf hem de ruimte om het voor te lezen — een gebaar dat diepe indruk maakte.
Voor Grunberg was dat moment bevrijdend: eindelijk werd hij serieus genomen als schrijver. Paul de Leeuw noemt Sonja’s aanwezigheid in de studio een krachtige aanwezigheid, en Humberto Tan omschrijft haar invloed als fundamenteel. Haar slotzin — ‘Voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op’ — inspireerde Tan tot zijn eigen signature sign-off : ‘Morgen ben ik er weer, fris en fruitig’. Meer dan een gewoonte: een erfenis.
Sonja had echt een uniek geschenk voor het luisteren. Geen andere presentator deed dat zo.
Leuk dat Humberto Tan dat schrift nog heeft. Stel je voor dat het ooit wordt uitgegeven — a goldmine een goudmijn voor mediahistorici.
‘Knuffeljood’ — wat een heavy label zware etiket. Grunberg benoemt dat zo precies.
Die muziek voor de uitzending… goosebumps. Echt het gouden tijdperk van tv.
Ik wist niet dat Tan zijn ‘fris en fruitig’ van haar had. Dat maakt het opeens een betekenisvolle echo.
Sonja liet Grunberg een heel stuk voorlezen? In een talkshow? Dat zou nu nooit meer gebeuren. een verloren norm.
Die anekdote van Meijer is ronduit slechte smaak. Geen wonder dat Grunberg daarna zo serieus wilde worden genomen.
Wat een powerful legacy krachtig erfgoed. Je ziet haar invloed nog overal terug in moderne interviews.