Het nieuws dat u wilt lezen, is wat er bij u in de buurt gebeurt
Wanneer verdwijnt de Amerikaans-Israëlische spanning met Iran uit het nieuws? Niet zolang die the conflict invloed heeft op uw portemonnee en vakantie. Zolang Iran via de de Straat van Hormuz olie- en vervoersroutes kan verstoren, blijft het in beeld. Dat is the news dat schaalt naar uw leefwereld: goedkopere benzine in Duitsland, een vertraging op Schiphol, of een dreigende security risk . Maar waarom verdwijnt een humanitaire ramp als die in Soedan dan zo snel naar de achtergrond?
In Soedan hebben meer dan 34 miljoen mensen hulp nodig, meldde de Wereld Gezondheids Organisatie op 14 april. Ruim 4 miljoen kinderen en volwassenen zijn acuut ondervoed. Volgens de refugee agency UNHCR zijn er bijna 9 miljoen ontheemden binnen de landsgrenzen, en 4,5 miljoen zijn naar buurlanden gevlucht. Het is de grootste humanitaire crisis van dit moment — en toch krijgt het amper public attention . De afstand is te groot, de beelden te weinig aanwezig, de political interest te laag.
In Gaza is de situatie niet minder ernstig. Zes maanden na het zogenaamde staakt-het-vuren van 10 april — onderdeel van een 20-puntenplan van president Trump — is er geen sprake van reconstruction . Integendeel: ruim 730 mensen zijn sindsdien gedood door Israëlisch geweld. Het leger bezet 52 procent van de territory , en verlegt de zogeheten gele lijn systematisch. Mensen die in de buurt komen, worden beschouwd als legitimate target . Satellietbeelden tonen een groeiende aanwezigheid van militaire infrastructure in het gebied.
Hamas blijft macht uitoefenen in de rest van de Gazastrook en weigert zich te ontwapenen zolang Israël niet terugtrekt. Een impasse dus. Ondertussen leven twee miljoen Palestijnen in overstroomde tenten, zonder voldoende voedsel, schoon water of medische zorg. De humanitarian situation is verslechterd, niet verbeterd. Internationale hulporganisaties spreken van een failed agreement : van de twintig punten zijn er slechts twee uitgevoerd — de vrijlating van gijzelaars en een deel van de Palestijnse gevangenen.
Deze stilte in de media is geen toeval. We reageren op immediate impact : brandstofprijzen, reisplannen, dreigende oorlog. Maar rampen die ver weg zijn, ook al zijn ze groter en dodelijker, worden pas opgemerkt bij verjaarsjournalistiek. Een jaar, twee jaar, drie jaar na dato. Dan verschijnen er kortstondig reportages. Daarna verdwijnt het weer — alsof lijden een vervaldatum heeft. Wat zegt dat over ons, als publiek, en over de moral responsibility van de media?
Het is schokkend dat human suffering menselijk lijden zoveel minder aandacht krijgt als het slechts ver weg is. Alsof het niet echt is als het niet op jouw scherm knippert.
Ik snap de focus op Iran vanwege de energy prices energieprijzen, maar dat mag geen excuus zijn om andere crises te negeren. We zijn verantwoordelijk voor meer dan alleen ons eigen comfort.
Die 'verjaarsjournalistiek' is zo cynisch. Alsof een tragedy tragiek ineens relevant wordt omdat het precies drie jaar geleden is. Dan even een traantje, en daarna weer vergeten.
De media coverage media-aandacht volgt altijd het drama, nooit de duurzame nood. In Gaza is het al maanden een nachtmerrie, maar de kijker is 'over' het verhaal. Dat zegt veel over onze collectieve empathie.
Maar laten we eerlijk zijn: wie betaalt voor hulp in Soedan? Wie stuurt troepen? Niemand. Dus waarom zou het belangrijk zijn in het nieuws? Geopolitieke belangen bepalen wat telt.
En wat doen we met de survivors overlevenden? Die weten niet wat verjaardag is, die weten alleen dat ze honger hebben. Waar is de long-term solution duurzame oplossing voor hen?