Smart-bestuurder die werd aangereden door Máxima herkent zich nauwelijks in Videoland-serie
Gerrit Jan van der Bent, de man die in 2001 werd aangereden door Máxima Zorreguieta, herkent zich hardly in de scène uit de Videoland-serie over haar leven. De dramatische weergave van het verkeersongeval in het tweede seizoen van Máxima doet volgens de nu 73-jarige man weinig recht aan hoe het really is gegaan. "Er klopt vrijwel niets van", zegt hij tegen De Telegraaf, en daarmee gooit hij olie op het vuur van een grotere discussie: hoeveel artistic freedom mogen makers van biografische series eigenlijk nemen?
In de serie wordt het ongeval als een key moment gebruikt in het karakterbouwen van Máxima, gespeeld door Delfina Chaves. Ze stapt emotioneel achter het stuur van een Smart en botst vlakbij het paleis op de auto van een slager — zo wordt het verteld. De scène laat zien hoe de toekomstige koningin zich over het slachtoffer ontfermt, terwijl hij haar angrily toesnauwt dat verkeersregels ook voor haar gelden. Het is een moment vol tension en menselijkheid, bedoeld om zowel kwetsbaarheid als morele clarity uit te stralen.
Maar volgens Van der Bent is deze weergave far from de realiteit. "Ik ben geen slager", corrigeert hij direct. "Ik had een vleesverwerkingsbedrijf." En het shouting tegen Máxima? "Heeft nooit plaatsgevonden. De marechaussee haalde me meteen uit de auto. Ik heb hen pas echt gezien." Hij herinnert zich geen confrontatie, geen direct contact , en al helemaal geen les in burgerplicht.
Ook het moment waarop hij realiseerde wie hem had aangereden, verschilt sterk. In de serie is Máxima duidelijk herkenbaar, maar Van der Bent zegt: "Ik zag alleen een blonde schim. Ik dacht zelfs dat ik met Willem-Alexander had gebotst." Het enige spoor van contact was een anoniem bouquet met een kaartje waarin sterkte werd gewenst. Geen woorden, geen blik — slechts een zachte, afstandelijke gebaar. Dat contrast met de dramatische scène in de serie maakt de impact van de interpretatie pas echt voelbaar.
Het is toch gek dat ze bewust afwijken van de feiten terwijl het om een echt ongeval gaat. Waarom niet gewoon een fictional incident verzonnen voorval nemen als ze zo veel creative freedom creatieve vrijheid willen?
Maar is dat dan niet precies de pointe van ‘geïnspireerd op ware gebeurtenissen’? Het is geen documentaire, het is tv. Toch vind ik dat ze rekening moeten houden met de real people echte mensen erachter.
Die scène was wel sterk, ik dacht ook echt: ‘wow, wat een bold move dappere zet van Máxima om uit te stappen’. Maar nu voelt het alsof ik ben misled misleid.
Interessant hoe snel zo’n serie de publieke perceptie bepaalt. Voor 90% van de kijkers is this is dit nu gewoon hoe het is gegaan.
Hij had geluk dat het niet veel erger afliep. Maar ik snap zijn ergernis: je leefde iets, en ineens wordt het een dramatic scene dramatische scène met een verkeerde baan.
Het boeketje is wel mooi, maar het voelt ook als een symbolic gesture symbooltje zonder diepgang. Geen personal apology persoonlijke verontschuldiging, niks.