Od 0:2 do 3:2. Szalone starcie Interu Mediolan w półfinale Pucharu Włoch

Od zera do bohatera: mecz, który wyglądał jak upiorna nightmare koszmar dla Interu Mediolan, zakończył się triumfem dzięki szalonej końcówce. Na Stadio Giuseppe Meazza Inter zmierzył się z Como 1907 w rewanżu półfinału Pucharu Włoch i do przerwy był w kryzysie – po porażce 0:2 wyglądał jak drużyna pozbawiona confidence pewności siebie. Piotr Zieliński, powróciwszy do wyjściowego składu, nie potwierdził formy i zawinił przy kontrataku prowadzącym do drugiego gola gości.

W 32. minucie Martin Baturina trafił po precyzyjnym dośrodkowaniu Van der Brempta, a już na początku drugiej połowy Lucas Da Cunha podwyższył na 0:2 po szybkim wykorzystaniu straty piłki przez Polaka. Sytuacja Interu była bliska collapse załamania, ale po zmianach trenera Cristiana Chivua – wchodzących na murawę Petara Sucicia i Andy’ego Dioufa – drużyna odzyskała pressure presję i inicjatywę. W 69. minucie Hakan Calhanoglu skorzystał z dobitki po uderzeniu Dioufa i otworzył serię rewanżu.

Od tego momentu tempo meczu przyspieszyło jak rakieta. Inter wierzył w comeback powrót, a publiczność doprowadziła stadion do wrzenia. W 86. minucie Calhanoglu, nieobstawiony w polu karnym, główkował z wrzutki Sucicia i wywołał huk entuzjazmu. Ale to jeszcze nie koniec – trzy minuty później właśnie Sucić, zmiennik Zielińskiego, trafił z dystansu i wpisał się na listę bohaterów meczu. 3:2 – szok dla Como, victory zwycięstwo dla Nerazzurri.

Mecz pokazał, jak ważna jest głębia kadrowa i mental strength wytrzymałość psychiczna w pucharowych pojedynkach. Inter, który i tak prowadzi w Serie A, nie tylko utrzymuje title race białoczerwony wyścig, ale teraz ma szansę na zdobycie podwójnej korony. Awans do finału Pucharu Włoch to potwierdzenie ich statusu – nie tylko jako lidera ligi, ale także jako drużyny, która potrafi grać pod high pressure wysokim napięciem.