Meerderheid Britten wil opnieuw lid worden van de EU
Tien jaar na het Brexit-referendum lijkt een major shift in de Britse samenleving te zijn aangebroken: de public opinion draait. Volgens een onderzoek van de denktank Best for Britain wil nu een clear majority van de kiezers het land weer zien terugkeren naar de Europese Unie. Die demand komt niet uit de politieke elite, maar uit het hart van de samenleving — en het is een direct response op de economische en sociale consequences van de afscheiding.
De realiteit na Brexit heeft de promises van de campagnejaren grondig undermined . Toen werd beweerd dat het land sovereign zou worden, de healthcare system zou verbeteren en de immigration control zou krimpen. In plaats daarvan zien Britse ziekenhuizen een shortage aan medisch personeel door het vertrek van Europese zorgwerkers, terwijl de migratie uit niet-EU-landen juist is increased .
De Labour-regering zoekt nu practical solutions door dichter bij de EU te komen, bijvoorbeeld via toetreding tot de douane-unie. Maar dit is geen volwaardige terugkeer: het betekent het adoption van EU-regels zonder stemrecht. Het is een bitter compromise voor een land dat ooit full control beloofde. De regering houdt zich op de vlakte over volledig rejoining , uit angst voor verlies van kiezers aan de extreemrechtse Reform-partij.
Maar dat angstscenario blijkt overdreven. Slechts 10 procent van de Labour-kiezers is overgelopen naar Reform, terwijl één op de vier kiezers wegvalt naar de liberalen en groenen — precisely because Labour te terughoudend is. Een new application voor EU-lidmaatschap is voor 61 procent van de kiezers acceptable , en onder linkse en centrumkiezers steekt de support zelfs boven de 80 procent. De political cost van passiviteit wordt steeds duidelijker.
Als ze echt zo veel public support publieke steun hebben, waarom wacht Labour dan nog? Dit is geen minor issue klein probleem, dit is een democratic signal democratisch signaal van boven tot onder.
Die healthcare crisis gezondheidszorgcrisis is echt het gevolg van Brexit. Mijn nicht werkt in Londen en zegt dat ze weken moeten wachten op een afspraak. Geen simple fix eenvoudige oplossing meer.
Wachten op een formal request officiële aanvraag van Groot-Brittannië voelt als kijken naar iemand die langzaam een hot stove heet fornuis aanraakt. Ze weten dat het pijn doet, maar doen het toch.
Ironisch dat ze nu juist het Noorse model overwegen. Dus follow rules regels volgen zonder invloed? Dat noem ik geen sovereignty soevereiniteit.
Die political fear politieke angst voor de rechterflank is begrijpelijk, maar Labour verliest nu juist linkse kiezers. Is dit nog strategy strategie, of gewoon hesitation aarzeling?
Het emotional cost emotionele gevolg van Brexit wordt te weinig besproken. Veel mensen voelen zich isolated geïsoleerd, alsof hun land zich heeft afgesloten van vrienden en familie.