Met de mythe van de wolfsvrouw maakt ‘The Wolf, the Fox & the Leopard’ de klimaatcrisis voelbaar
Wat een breakthrough in filmvorm: The Wolf, the Fox & the Leopard laat de climate crisis niet zien als kille data , maar als iets dat je in je body voelt. In deze mythische film speelt regisseur Naomi Kawase zelf de verteller — een scientist en schrijver die de grens verkent tussen mens en natuur, emotie en reason . Haar aanwezigheid voegt een intieme layer aan een verhaal dat net zo goed over identiteit gaat als over survival .
De film van David Verbeek is geen traditioneel narrative , maar een droomachtige reeks van drie hervertellingen, elk met een andere perspective . Aan het begin staat een jonge vrouw die door wolven is opgevoed — of misschien is ze zelf een werewolf . Ze wordt gevonden, bestudeerd, ontvoerd en uiteindelijk geprojecteerd als een gesocialiseerde robot achter een kassa. In elke scene wordt ze geconfronteerd met een andere view op wat ‘mens’ en ‘natuur’ eigenlijk betekenen. Wie bepaalt de truth over haar?
De keuze voor myth is geen vlucht uit de werkelijkheid, maar een krachtig middel om de crisis te verankeren in collectieve imagination . Door te spelen met het beeld van de wolfsvrouw, verwijst de film naar het boek Women Who Run With the Wolves, waarin de wolf een symbool is van vrouwelijke instinct en ongetemde kracht. Hier wordt de duality tussen cultuur en natuur op losse schroeven gezet, alsof de film zelf transformeert — net als het body van de hoofdpersoon.
De wereld om haar heen stort in: het is de laatste fase van de apocalypse . Toch is er geen ruimte voor despair — in plaats daarvan biedt de film een vision van mogelijkheid. De activists zien in haar de savior van de mensheid, maar de film stelt die hoop steeds ter discussie. Is verlossing te simple gedacht? Of zit de oplossing juist in het loslaten van control en het omarmen van het onvoorspelbare?
Uiteindelijk is The Wolf, the Fox & the Leopard een roep om transformation — niet alleen van het planet systeem, maar ook van hoe we denken over onszelf. De film weigert binary keuzes: mens of dier, ratio of emotie, natuur of cultuur. In plaats daarvan nodigt ze uit tot een fluid identiteit, een dynamic relatie met de wereld. En misschien is dat wel het meest radical response op de klimaatcrisis.
Wat een powerful krachtige manier om de climate issue klimaatproblematiek te benaderen. Geen grafieken, maar een body lichaam dat voelt wat er mis is.
Film als research onderzoek? Interessante angle hoek. Maar ik vraag me af of mythe niet te vague vaag is voor echte impact.
De werewolf weerwolf als symbool voor vrouwelijke resistance weerstand — geniaal. Eindelijk eens geen hero held met een zwaard.
Als je al denkt dat de apocalypse apocalyps onvermijdelijk is, waarom dan nog hope hoop projecteren op één figure figuur?
De transformation transformatie van mens naar dier naar machine — dat is precies wat we doen met de planet aarde: objectiveren, gebruiken, loslaten.
Benieuwd of dit ook scientific wetenschappelijke kringen bereikt, of dat het blijft hangen als artistic artistieke statement.