Wat moet Cuba met Trumps dreigement?
Op het eerste gezicht lijkt het een onmogelijke deal: Cuba, jarenlang geïsoleerd door de Amerikaanse embargo , ontmoet topfunctionarissen uit Washington in Havana om over economic reforms te praten. De prijs? Mogelijk het opheffen van de olie-embargo, dat al maanden zorgt voor blackouts en food shortages . Maar de prijs voor de VS is hoog: ingrijpende concessies van een regime dat zijn macht zorgvuldig vasthoudt.
De gerespecteerde Cubaanse econoom Omar Everleny, ooit adviseur van Raúl Castro, ziet drie key demands van de Amerikaanse kant: de release van ruim duizend politieke gevangenen, schadevergoeding voor onteigeningen uit de jaren '60, en toegang voor grote Amerikaanse bedrijven om in sectoren als sugar industry te investeren. 'Die gevangenen kunnen ze makkelijk vrijlaten', zegt hij, maar de rest is veel complexer.
Intussen kampt de gewone bevolking met de gevolgen van het olieverbod. Zonder stroom, met daily disruptions , en buiten de steden is het lastig om basisproducten te vinden. Everleny stelt voor dat de staat stopt met het centralized purchase van landbouwproducten, zodat boeren direct aan winkels kunnen leveren. Een simple fix , maar politiek gevoelig.
Het is ironisch dat juist Everleny, tien jaar geleden ontslagen omdat hij met Amerikanen sprak, nu de inside perspective analyseert terwijl zijn eigen land met hen aan tafel zit. President Miguel Diaz-Canel houdt de agenda strikt onder wraps , maar de druk is zichtbaar. Trumps threat met militair optreden, zoals in Venezuela, voegt een gevoel van urgency tijd toe aan de onderhandelingen.
De vraag blijft: wat is Cuba bereid op te geven om de lifeline olievoorziening terug te krijgen? De machtsbalans schuift, maar of het genoeg is voor een doorbraak, hangt af van hoeveel concessions het regime echt wil doen — en hoe hard de VS drukken zonder een volledige interventie te veroorzaken.
Die food shortages tekorten aan voedsel zijn al erg genoeg, maar zonder stroom in de tropen? Dat is een public health volksgezondheids ramp in de maak.
Altijd dezelfde pattern patroon: VS zet druk via sancties, en dan 'bieden' ze hulp als je meewerkt. Geen genuine diplomacy echte diplomatie, maar chantage.
Als ze die political prisoners politieke gevangenen vrijlaten, is dat tenminste iets tastbaars. Maar die compensation payments schadevergoedingen voor jaren '60 onteigeningen? Dat wordt een juridische nightmare ramp.
Ironisch dat Everleny werd ontslagen voor contact met VS, en nu is zijn analyse precies wat het regime nodig heeft. Geschiedenis herhaalt zich, maar dan andersom.
Die sugar industry suikerindustrie als toegangspoort voor investeringen? Slim, maar ook gevaarlijk. Wat als die controle verloren gaat?
Trump dreigt met geweld, maar wie gelooft dat nog? Het is allemaal posturing gebaar om binnenlandse support steun te krijgen.