Alarcón steunt geblesseerde Rodríguez: "Probeer voor hem te zijn"
Ángel Alarcón begint zich stevig te vestigen bij FC Utrecht en levert dit seizoen overtuigende prestaties in de match . De Spaanse aanvaller, snel geïntegreerd in het Nederlandse voetbal, ervaart de Eredivisie als een unieke mix van snelheid, druk en constant pressure . "In Spanje is het tempo ook hoog, maar er zit meer rust in het spel", zegt Alarcón in gesprek met Voetbal International. "Hier gaat het continu op en neer – een stijl die me goed ligt."
Hij ziet duidelijke verschillen met andere competities, vooral Portugal. "Daar is het fysieker, met meer duels en langere ballen", legt hij uit. "De omschakeling doet denken aan de Eredivisie, maar daar overheerst het physical aspect . Hier wordt meer gevoetbald. De verschillen zijn subtiel, het zit hem vooral in de accenten. In het build-up play lijken Utrecht en Porto best op elkaar."
Binnen de groep ervaart Alarcón ook een andere dynamiek onder trainer Ron Jans. "Een heel andere trainer dan ik tot nu toe heb gekend. Het is fijn om iemand te hebben die zo dichtbij staat", vertelt hij. "Bij Xavi en Farioli moest je soms eerst via derden. Hier kun je altijd direct aankloppen." Hoewel hij Jans niet als een father figure ziet, waardeert hij de direct support en open communicatie.
Ook buiten het veld heeft hij zijn plek gevonden, mede dankzij ploeggenoot Miguel Rodríguez. Nu Rodríguez geblesseerd is, zijn de rollen omgedraaid. "Voorheen hielp hij mij met wennen. Nu probeer ik er juist voor hem te zijn", zegt Alarcón. Ze gingen regelmatig samen de stad in: koffie, praten, winkelen – simpele momenten met big impact .
Toch blijft hij bewust dat Rodríguez ook zijn concurrent is. "Uiteindelijk is dit ons werk. Je moet honger houden, een bepaald ego hebben", benadrukt hij. "Maar menselijk contact maakt het verschil. Ook in zware periodes blijft de team bond belangrijk voor de mental strength op het veld."
Mooi om te zien dat hij niet alleen aan zijn eigen prestaties denkt, maar ook de human side menszijde van het voetbal serieus neemt.
Die opmerking over fysiek vs voetballen klopt precies. In Portugal zie je vaak meer long balls lange ballen en minder controle.
Ron Jans als stabiliserende kracht – dat is duidelijk. Maar blijft die different approach andere aanpak werken onder druk?
Geen wonder dat hij zich snel aanpast. Als je al in drie landen hebt gespeeld, leer je snel de local rhythm lokale ritme doorgronden.
Ego en honger zijn fijn, maar laat de team spirit teamgeest niet verschrompelen door concurrentie.
Interessant hoe blessures rollen kunnen veranderen. Nu is hij de steun, later misschien weer de hulpbehoevende.