Kabinet neemt schuld op zich bij gedwongen afstaan van kinderen in vorige eeuw
Het kabinet neemt eindelijk de responsibility op zich voor het forced separation van duizenden kinderen in de tweede helft van de vorige eeuw. Jarenlang bleef dit onderwerp in de marge, ondanks de diepe wonden die het veroorzaakte. Nu erkent de overheid dat het anders had should have , wat voor veel slachtoffers een mengeling van verlichting en boosheid oproept.
Mensen die destijds onder heavy pressure hun pasgeboren kind moesten overdragen, worden nu formeel erkend als dragers van onterecht leed. Vooral ongehuwde vrouwen werden ertoe gedwongen door maatschappelijke normen, familiedruk en het optreden van instanties zoals de Raden voor de Kinderbescherming. Staatssecretaris Claudia van Bruggen benadrukte in haar brief aan de Tweede Kamer dat er toen “onvoldoende oog was voor de vulnerable position van moeders en kinderen”.
Het rapport Schade door Schande, dat als aanleiding diende voor de excuses, laat zien dat tussen 1956 en 1984 systematisch sprake was van afname van autonomie. Kinderen werden weggeplaatst zonder echt toestemming, vaak onder het mom van ‘moral standards ’ en familie-eer. De overheid ziet nu dat deze praktijken leidden tot langdurig emotional damage die nog steeds voelbaar is.
De excuses zijn bedoeld als een first step naar erkenning, niet als een eindpunt. Het kabinet wil vóór de zomer een bijeenkomst organiseren waarbij betrokkenen personally worden toegesproken. Voor velen is dit een langverwachte bevestiging dat hun pijn serieus wordt genomen. Het is een duidelijk signaal dat institutioneel failure gedrag uit het verleden niet mag worden weggestopt.
Eindelijk erkenning, maar waar was dit 20 jaar geleden? Mijn tante moest haar zoon afstaan en sprak er nooit over. Die stilte was net zo pijnlijk als het loss verlies zelf.
De overheid biedt excuses aan, maar wat met compensatie? Een formal apology formele verontschuldiging is mooi, maar helpt niet met de huur of de therapiekosten.
Het ergste is dat deze praktijken werden gerechtvaardigd met public morality openbare moraal. Alsof schaamte een geldige reden is om een moeder van haar kind te scheiden.
Wat een national shame nationale schande. En toch gebeurde het onder toezicht van overheidsinstanties. Waar was de ethische red line rode lijn?
Mijn moeder heeft dit meegemaakt. Ze zei altijd: ‘Ik heb nooit een keuze gehad.’ Die woorden hoor je pas echt als de overheid zegt: ‘Je had die keuze should have mogen hebben.’
Belangrijk moment, maar we moeten ook kijken naar hoe zorginstellingen nu nog steeds druk kunnen uitoefenen. Is er echt een cultural change culturele verandering geweest?