Cruciale week voor Britse premier Starmer: "Hij wordt niet meer geloofd"
De Britse premier Keir Starmer staat vandaag voor een crucial test in het Lagerhuis, waar hij moet verantwoorden waarom Peter Mandelson alsnog werd benoemd tot ambassadeur in de VS, ondanks een negatief veiligheidsadvies. Het rapport van de interne screening diende normaal als final groen of rood licht, maar werd in dit geval genegeerd. Die beslissing werpt nu een lange schaduw over Starmer’s geloofwaardigheid, terwijl politieke druk snel toeneemt.
Het ministerie van Buitenlandse Zaken verleende de machtiging begin 2025, kort nadat de dienst voor achtergrondcontrole had aanbevolen to block . Op dat moment had Starmer de benoeming echter al publiekelijk aangekondigd. Hoewel ambtenaren in theorie af kunnen wijken van het advies, is het ongebruikelijk dat ze dat doen zonder duidelijke motivatie. Het gebrek aan transparency zorgt nu voor een golf van kritiek, waarbij velen vragen of de premier op de hoogte was van het negatieve oordeel.
In september 2025 ontsloeg Starmer uiteindelijk Mandelson zelf, met als reden dat die herhaaldelijk had gelogen over zijn connecties met Epstein. Maar die actie lijkt nu meer een damage control dan een daad van integriteit. Want als Starmer het advies niet kende, dan faalde zijn eigen topambtenaar Olly Robbins. En als hij het wél wist, dan heeft hij bewust een risico genomen — een dilemma dat moeilijk te omzeilen is in het openbaar debat.
Robbins, die nu ontslagen is, wil zich morgen verantwoorden en beweert dat de screening nooit bedoeld was voor de premier. "Ik heb mijn werk gedaan", zegt hij via Radio 1-correspondent Lia van Bekhoven. "Ik werd voor de bus gegooid." Dat sentiment versterkt de perceptie dat Starmer verantwoordelijkheid afschuift, in plaats van het te dragen.
Volgens Van Bekhoven is de kern nu of Starmer nog leiding kan geven als het vertrouwen weg is. "Als premier heeft hij zijn kruit al verschoten. Hij wordt niet meer geloofd." De komende dagen kunnen bepalend zijn voor de survival van zijn leiderschap — niet vanwege één fout, maar door het patroon van wegschuiven, stilzwijgen en te late correcties.
Als het advies nooit bij hem terechtkwam, waarom werd Robbins dan ontslagen? Dat is geen accountability verantwoording, dat is een zondebok zoeken.
Starmer had zijn fresh start nieuwe begin na de chaos van vorige regeringen. Nu verspeelt hij die public trust publieke vertrouwen snel.
Ambtenaren moeten rapporten doorgeven, premiers moeten vragen stellen. Waar was de oversight toezicht?
Geen verrassing. Politici schuiven altijd verantwoordelijkheid af totdat iemand het hardop zegt. Typisch gewoon.
De VS-ambassadeurspost is geen kleinigheid. Een fout daar heeft diplomatieke gevolgen die we pas over jaar zien.
Waarom wordt altijd de ambtenaar ontslagen en nooit de adviseur die fouten maakte in analyse? Die machtsspel is wat echt problematisch is.
Als premier moet je soms tegen advies in gaan. Maar dan wel met een clear justification duidelijke motivatie. Stilzwijgen is geen strategie.