Column Jan Slagter: Sonja Barend – MAX Magazine
Na het overlijden van Sonja Barend zijn er veel striking descriptions van haar verschenen, waarbij vooral haar rol in de praatprogramma’s centraal staat: koningin van de talkshow, pionier, moeder van het genre. Zij wist kijkcijfers te halen die tegenwoordig ondenkbaar zijn — voor geen enkel programma meer bereikbaar, ook niet in tijden van digital platforms .
Haar programma’s waren exciting television , doordrenkt met humor en spanning. Sonja ging altijd het real conversation aan. Haar vragen waren nooit voorgekauwd, er zat veel spontaneity in, waardoor alles oprecht en menselijk overkwam. In een tijd zonder sociale media was er ruimte voor nuance — geen directe public backlash na elke uitspraak.
Kritiek bestond er zeker, maar presentatoren waren toen beter protected tegen de stormen van mening. Sonja vermied geen lastige onderwerpen, maar hoefde de toorn van online verontwaardiging niet te vrezen. Dat verschil in media environment maakt haar prestatie pas echt duidelijk.
Ik vind het jammer dat ik haar nooit heb mogen spreken. Ze stopte precies toen ik bij MAX begon. Ik had graag met haar gesproken over haar approach , hoe ze de sfeer voelde en wat haar gevoel leidde bij het maken van televisie. Van zo’n gesprek had ik veel kunnen learn .
Sonja Barend was meer dan een presentatrice — ze was een cultural force die het gesprek in Nederland vorm gaf. Haar nalatenschap is niet alleen zichtbaar in oude opnames, maar ook in de manier waarop talkshows vandaag nog steeds proberen authentic connection te maken met het publiek.
Wat een powerful presence sterke aanwezigheid had ze. Geen show, maar echt gesprek.
Vroeger was tv gewoon slightly slower iets trager, maar ook dieper. Nu alles zo snel gaat, mis je die emotional depth emotionele diepgang.
Ze was echt de moeder van de talkshow, geen twijfel. Maar zou ze het tegenwoordig nog durven, met al die instant criticism snelle kritiek online?
De kijkcijfers van toen zijn onvoorstelbaar. Echt mass audience massa-aandacht, zonder algoritmes.
Ik herinner me dat ik als kind niet mocht meekijken. Maar juist daardoor vond ik het zo fascinating fascinerend.
Geen scripts, geen filters. Pure human interaction mensencontact. Dat is wat we nu missen.
Haar legacy erfenis leeft. Maar wie volgt haar op? Er is niemand met dat morele lef.