Złote drzewo, które mówi słowami

tree Drzewo z cieniutkich gałązek nie porastało korony parku ani nie wyrastało z lasu — pojawiło się nagle na betonie przed szkołą. W city Opolu, w dniu święta książki, nauczyciele, librarians bibliotekarze i uczniowie postanowili, że zamiast zwykłych plakatów, stworzą coś, co odżyje słowem. Tak narodziło się literary literackie drzewo — metalowa konstrukcja, na której wisiały tysiące karteczek z ulubionymi quotations cytatami z książek. Każdy, kto przechodził obok, mógł znaleźć zdanie, które trafia prosto w serce.

To nie była tylko dekoracja. Każda kartka była invitation zaproszeniem do lektury, do przypomnienia sobie, jak to jest, gdy książka mówi do ciebie jak żyć, kochać, żałować. Wśród cytatów pojawiały się fragmenty Mickiewicza, Tuwima, ale też współczesnych pisarzy. Dla jednych to był sentiment, dla innych — pierwszy raz, gdy zastanowili się nad słowem wyjętym z kontekstu i umieszczonym jak zabytek na patyku.

Z inicjatywy tej nie kryli się profesjonalni artysci, ale ludzie, którzy każdego dnia stają przed classroom klasą, pomagając młodym znaleźć swoje głosy. Nauczyciele wspierali uczniów w doborze cytatów, a bibliotekarze pomagali odnaleźć ich źródła. Wszystko miało jeden cel: pokazać, że czytanie to nie obowiązek, lecz connection przestrzeń — między ludźmi, pokoleniami, uczuciami. Rozmowa z tekstem, która trwa latami.

Nie wiadomo, jak długo drzewo przetrwa. Może zniknie po feriach, może zostanie do jesieni. Ale jego skutki mogą być trwalsze. Wśród uczniów padają pytania: reading czytanie to jeszcze coś, co warto robić? Czy książki mają coś do powiedzenia? I najważniejsze: czy gdzieś tam, wśród tysięcy słów, nie kryje się akurat to jedno, które zmieni wszystko? Pytanie, które samo w sobie jest beginning początkiem przygody.