ภาระบนหลังอูฐของอนุทิน หรือจะเป็นเพียงขอนไม้ที่ลอยมา

ชัยชนะของparty พรรคภูมิใจไทยในการเลือกตั้งครั้งล่าสุด ไม่ใช่เพียงผลจากกลยุทธ์ทางการเมือง แต่สะท้อนถึงโครงสร้างอำนาจอันลึกซึ้งที่ยังฝังแน่นในสังคมไทย ความสำเร็จของleader อนุทิน ชาญวีรกูลเกิดขึ้นในจังหวะที่พรรคแนวร่วมอย่างพรรคประชาชนพลาดโอกาสทองในการเข้าร่วมรัฐบาล โดยไม่ต้องตั้งเงื่อนไขเร่งรัดการยุบสภา ซึ่งถือเป็นmistake ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่เปิดช่องให้พรรคภูมิใจไทยก้าวขึ้นมาเป็นmain player พรรคหลักได้อย่างไม่คาดคิด

ก่อนหน้านี้ พรรคภูมิใจไทยตั้งตัวเป็นเพียงmid-sized party พรรคขนาดกลางที่หวังเพียงได้ร่วมรัฐบาล แต่เมื่อได้รับตำแหน่งสำคัญ อนุทินก็ใช้จุดแข็งในการดึงบุคคลที่มีprofessional background ประวัติความเป็นมืออาชีพจากทั้งภาครัฐและเอกชน เข้ามาเป็นรัฐมนตรี ไม่ว่าจะเป็น ศุภจี สุธรรมพันธุ์ เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาส หรือ สีหศักดิ์ พวงเกตุแก้ว ซึ่งสร้างภาพลักษณ์ใหม่ให้กับฝ่ายอนุรักษนิยม และฟื้นฟูpublic trust ความเชื่อมั่นของชนชั้นนำในกรุงเทพฯ ได้ในระดับหนึ่ง

สิ่งที่ทำให้พรรคภูมิใจไทยชนะ ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของผู้นำ แต่เป็นnetwork เครือข่ายอันเข้มแข็งที่เรียกว่า "บ้านใหญ่" ซึ่งมีอิทธิพลตั้งแต่ระดับหมู่บ้านจนถึงองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประชาชนจำนวนมากไม่ได้เลือกจากนโยบาย แต่เลือกเพราะรู้ว่าเมื่อเดือดร้อนจะcontact โทรหาได้ไม่ว่าจะเรื่องงาน คดี หรือแม้แต่การเข้าโรงเรียน ระบบอุปถัมภ์แบบนี้ แม้ไม่ปรากฏในตำรา แต่กลับเป็นreality ความเป็นจริงที่ใช้ได้ผลในการเลือกตั้ง

อย่างไรก็ตาม ชัยชนะนี้อาจเป็นlast hope ความหวังสุดท้ายของฝ่ายอนุรักษนิยม เพราะสังคมไทยกำลังเปลี่ยน และการบริหารแบบ "ชิล ๆ" ของอนุทิน อาจไม่เพียงพอต่อความคาดหวังของประชาชนที่กำลังแบกpressure แรงกดดันจากเศรษฐกิจและค่าครองชีพ แม้จะมีเทคโนแครตเก่งๆ เข้ามาช่วย แต่หากไม่มีภาวะผู้นำที่ชัดเจน การขาดconfidence ความเชื่อมั่นก็อาจทำให้รัฐบาลล้มเหลวได้ในที่สุด ภาระบนหลังอูฐอาจใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว