Ara Seçim Stratejisi: Dört Halkalı Söylem ve Siyasal Baskı

Türkiye’de public kamuoyu ara election seçim tartışmalarına odaklandı. Bu tartışma, başta teknik bir procedure yordam gibi görünse de, şimdi anayasal rules kuralların uygulanması ve siyasal sistemin işleyişiyle ilgili daha derin bir sorgulamaya dönüştü. Özellikle Özgür Özel’in muhalif parti liderlerini ve TBMM Başkanı’nı ziyaretiyle, bu tartışma bir parti demand talebinden daha fazlası oldu. Artık sorulan soru, sadece ne zaman seçim yapılacak ya da hangi partiler kazanacak değil. Asıl mesele, anayasal decision karar alınacak mı, Cumhur İttifakı bu sürece yanaşacak mı, yoksa pressure baskı altında bile mi direnecek?

Özgür Özel'in stratejisi, ara seçimi sadece boş seats sandalyeleri doldurma meselesinden çıkarıp, siyasal gündemin merkezine oturtmak. İlk halka, ara seçimin anayasal bir obligation zorunluluk olarak sunulması. Anayasa’nın 78. maddesi, boşalma olduğunda ara seçim yapılması gerektiğini belirler, ama bu otomatik değil; siyasal will irade belirleyici. Şu an 8 milletvekili boşluğu var, bu da Meclis’in sadece %1,3’ü. Yüzde 5’lik eşik (30 sandalye) dolmadığı için seçim zorunlu değil. Yani mesele artık hukuk değil, siyasal choice tercih.

İkinci halka, tarihsel consistency tutarlılık: CHP, AKP’nin geçmişte ara seçimi desteklediğini hatırlatıyor. Böylece iktidarın bugünkü duruşu ilkesel değil, political siyasal bir hesap üzerine kurulu gibi gösteriliyor. Üçüncü halka ise daha güçlü: fear korku ve tükenmişlik. 'Sandıktan kaçış' söylemiyle iktidar savunmaya zorlanıyor. Redderse 'kaçıyorsunuz' eleştirisiyle karşı karşıya kalır, kabul ederse gündem kaybeder. Bu, bir strategy strateji değil, bir çerçeve battle mücadelesi.

Dördüncü halka, temsilde gap boşluk. Boş milletvekillikleri, demokratik bir concern endişe olarak anlatılıyor. Ama 8 sandalye sistemi sarsmaz. CHP, bu eksikliği genişletip temsil krizi narrative söylemine dönüştürmeye çalışıyor. Ayrıca Can Atalay gibi tartışmalı cases durumlar, anayasal kararların uygulanması meselesini de gündeme getiriyor. Seçim yapılsa bile, temsilin meşruiyeti sorusu kalıyor.

Özel’in dört hedefi var: Bir, erken seçim demand talebini canlı tutmak. İki, iktidar üzerinde pressure baskı kurmak. Üç, muhalefet içinde unity birlik sağlamak. Dört, ekonomik crisis kriz ile siyasal temsil meselesini bağlamak. 'Ara zam – ara seçim' ikilisi, ekonomik memnuniyetsizliği siyasal harekete çevirmeyi amaçlıyor. Ama bunun etkisi, yalnızca words sözlerle değil, toplumsal support destekle ölçülecek.