Sahnedeki İhanet: Eurovision’un Siyasi Perdesi
Müzik, her zaman gibi, bu kez de siyasetle kesişti: 70. Eurovision Şarkı Yarışması, sahnedeki neşeye rağmen, çatışmanın gölgesinde kalıyor. Mayıs ayında Avusturya'da yapılacak olan etkinlik, Gazze Şeridi'ndeki ongoing saldırılar nedeniyle bölgede yaşayan birçok sanatçı ve kültür profesyoneli tarafından sorgulanıyor. İsrail'in yarışmaya katılımı, yalnızca teknik bir detay değil; bir sembol haline geldi — hem normalleşme hem de direniş için.
21 Nisan'da yayımlanan açık mektuba göre, 1.100'den fazla müzisyen ve sanatçı, Eurovision'un İsrail'in Filistinliler üzerindeki military işgalini beyazlatmak için kullanıldığını savunarak boykot çağrısında bulundu. Aralarında Portekiz'den Carlos Mendes, Cristina Branco ve Iolanda gibi isimlerin yanı sıra uluslararası arenadan Brian Eno, Peter Gabriel ve Massive Attack da yer alıyor. Mektupta, celebration gibi görünen bir sahnenin, soykırımın ortasında normalleştirme aracı olmaması gerektiği vurgulandı.
İmzacılar, Avrupa Yayın Birliği'nin (EBU) Rusya'yı Ukrayna'yı işgali nedeniyle yasaklamasına rağmen İsrail'e izin vermesini ikiyüzlülük olarak niteledi. 'Milyonlarca izleyicinin, Gazze'de devam eden soykırıma rağmen İsrail'in sahnede kutlandığını görmesi', onlara göre kabul edilemez bir image . Boykot, yalnızca bir tepki değil; Filistinlilerle dayanışma bildirisi. Bu çağrıya İspanya, İrlanda, Hollanda gibi ülkelerden çekilen sanatçılar da destek verdi.
Ancak her ses aynı yönde değil. Bir hafta önce, 15 Nisan'da, İsrail'in katılımı lehine bir diğer açık mektup yayınlandı. Bu kez imzacılar, müzik yoluyla unity çağrısında bulunuyor: actors , müzisyenler ve iş insanları arasında Portekizli Daniela Ruah, Helen Mirren ve Gene Simmons gibi isimler yer alıyor. Mektup, Eurovision'un 'siyasetten bağımsız bir celebration ' olması gerektiğini, müziğin ise encourage gücü olan bir araç olduğunu savunuyor.
Yarışma, 12 ve 14 Mayıs'taki yarı finallerle başlayacak, 16 Mayıs'ta finalle doruğa ulaşacak. Bu yıl Portekiz'i Bandidos do Cante, 'Rosa' adlı şarkıyla temsil edecek. Ancak bu şarkı yalnızca bir performans değil; bir açıklama. Çünkü Eurovision artık sadece en iyi şarkıyı seçmiyor; siyasi çizgileri de test ediyor. Ve bu testte, her notanın bir anlamı var — ya bir protesto, ya bir message .
İkiyüzlülük gerçekten dayanılmaz. Rusya yasak, İsrail serbest mi?
Müzik siyasetten uzak olmalı, ama bu kadar normalleştirme kabul edilemez.
Eurovision artık bir şarkı yarışması mı, yoksa bir siyasi açıklama platformu mu?
Portekizli sanatçıların cesareti saygı-worthy. Dayanışma her zaman güçlü olmalı.
Boykot mu, katılıp mesaj mı vermek gerek? Kolay bir tercih değil.
İzleyici sayısı Super Bowl'dan fazla? O zaman her mesajın etkisi de büyük demektir.
Brian Eno ve Peter Gabriel aynı seste olunca, kulak kabartmak gerek.
Daniela Ruah imzada mı? Şaşırdım. Sanırım herkesin bir principle ilkesi var ama uygulamak zor.