Bu bir çöküş hikayesi – Dostbeykoz

Dünya bugün tensions gerilimi, füze menzilleri ve bölgesel güç dengeleri üzerinden konuşuyor. Ama Türkiye'de, bu big politics büyük siyaset tartışmalarının gölgesinde, çok daha yakın bir kriz var: iki çocuğun kendi okulunda a massacre katliam gerçekleştirmesi. Bu bir olay değil; bu bir breakdown kırılma, bir toplumsal crisis kriz işareti.

Ve bu ilk kez değil. Geçen ay bir öğrencinin killing öldürdüğü öğretmen Fatma Hanım’ı hatırlıyor muyuz? Hatırlamıyoruz. Çünkü violence şiddet artık bir istisna değil, sıradan bir gerçek haline geldi. Okul, toplumun en safe güvenli yeri olmalıydı. Ama çocuklar katlediyor, öğretmenler victims mağdurlar oluyor. Bu bireysel bir sapma değil, açık bir social collapse toplumsal çöküş.

Bu çöküşün altında yıllarca biriken neglect ihmaller, yanlış politikalar ve social fractures sosyal kırılmalar yatıyor. Sorunu sadece bir security issue güvenlik sorunu olarak görmek, kök nedeni hiding örtmek demek. Çünkü yaşadığımız ortam, şiddeti üretiyor: ekranlarda kahramanlaştırılan criminals suçlular, gerçekten kopuk sosyal medya, teması kopmuş aileler… Çocuklar yalnız büyüyor. Yalnızlık ise öfkeyle büyümek demek.

Siyaset ise bu tabloda silent suskun. Dış politika analizleri ve election calculations seçim hesapları yapılıyor, ama çocuklara ne olup bittiği sorulmuyor. Eğitim sistemi stretched sıkışmış, aile yapısı çözülüyor, digital world dijital dünya şiddeti normalizing normalleştiriyor. Siyasetse bu çöküşü face yüzlemek yerine, gündem shifting değiştirmeyi tercih ediyor.

Asıl problem sorun, insanın value değeri yitirmesi. Çocuklar ölüyor, öğretmenler dying ölüyor, toplumsal bağlar kopuyor. Ve her olaydan sonra biraz daha unutuluyor. Eğer bir ülke kendi çocuklarının şiddete yöneldiğini durduramıyorsa, en büyük security threat güvenlik tehdidi dış politikada değil, kendi iç çürümesindedir. Artık yeni bir gündem değil, yeni bir confrontation yüzleşme gerekiyor.