De Trump-dip: waarom toeristen de VS links laten liggen
Het was ooit een droombestemming voor Europeanen: een rondvaart door de swamp van de Everglades, gezien vanaf een propellerboot. Maar vandaag zit ondernemer Elina Weisberg met bijna lege vaartuigen. Sinds de regering-Trump haar beleid verscherpte, daalt het aantal buitenlandse bezoekers met 30 tot 50 procent. "We zien een grote terugval", zegt ze. De Verenigde Staten, lang een toeristisch economische motor, verliezen snel terrein — een tendens die in vakkringen al wordt genoemd als de 'Trump-dip'.
De problemen zijn niet alleen politiek van aard, maar ook prijsmatig. Sinds dit jaar moet elke buitenlandse bezoeker 100 dollar surcharge betalen voor toegang tot nationale parken. Voor een gezin van vier is dat bijna vierhonderd euro extra — een barrier die veel ondernemers als contraproductief zien. Weisberg heeft het Congres gevraagd om een exception , vooral voor bezienswaardigheden met een hoog aandeel buitenlandse gasten. "Het is een heel slecht idee", stelt ze zonder omwegen. De uitkomst laat nog op zich wachten.
Ook in 'Klein Quebec', een overwinteringsgebied aan de kust van Hollywood, Florida, is de krimp voelbaar. De zogenoemde 'snowbirds' — Canadese pensioengerechtigden die vroeger massaal overstaken — laten zich dit jaar schaars zien. Moteleigenaar Richard Clavet ziet reserveringen cancel worden, soms tegen hoge kosten. Een klant gaf een borg van 1000 dollar op om niet te hoeven komen. Zijn reden: "Ik wil niet naar een land waar een dictator aan de macht is." Die woorden weerspiegelen een groeiende weerstand tegen de taal en het beleid van het Witte Huis.
Terwijl Clavet, zelf een supporter voor Trump, probeert gasten te convince met persoonlijke telefoontjes, klinkt elders kritiek. "We zouden niet in deze situatie zitten als Trump onze bondgenoten niet had vervreemd", zegt biercafé-eigenaar Kevin Rust. Hij herkent de frustratie: "Waarom zou je de VS steunen als ze je zo slecht behandelen?" De sector hoopt nu op een turnaround tijdens het wereldkampioenschap voetbal, dat de VS deze zomer host van is. Misschien biedt het een kans om het imago van het land op te op te poetsen.
Toch blijft de vraag of een sportevenement genoeg is om een diepe vertrouwenscrisis weg te nemen. Het toerisme, ooit een trots op zich, lijdt onder een combinatie van hoge kosten, beperkende regels en een vergiftigde sfeer. Ondernemers als Weisberg en Rust hopen niet op retoriek, maar op action — van hun politici, maar ook van toeristen die bereid zijn om de VS opnieuw te overwegen.
Ik begrijp die Canadees wel. Een dictator is geen grap, ook niet als het over een andere democratie gaat.
100 dollar per persoon? Dat is belachelijk. Geen wonder dat mensen wegbleven.
Als je het imago van je land kapotmaakt met taalgebruik, dan moet je niet schrikken van gevolgen.
Waarom zouden we naar een land reizen dat ons als nuisance overlast beschouwt?
Die alligatorparken zijn prachtig. Jammer dat politiek dat alles kan verpesten.
Als het WK iets goeds oplevert, dan is het dat we weer eens zien dat sport écht kan unite verenigen.