Israël blijft een bondgenoot wiens horrordaden we met de mantel der liefde bedekken - Joop

De VVD blijft een belangrijke bondgenoot steunen, ondanks herhaalde en ernstige schendingen van het internationaal recht. Volgens partijleden hoeft Israël niet veroordeeld te worden, simpelweg omdat het een strategische partner is. Dit betekent in de praktijk dat principes als rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid worden opgeofferd aan geopolitieke loyaliteit. De vergelijking met het optreden van Vladimir Poetin is hierbij geen toeval: beide machten handelen met complete impunity volledige straffeloosheid, terwijl de internationale gemeenschap zwijgt of wegkijkt.

Intussen kregen vier jongeren uit Amsterdam de Youth for Freedom Award voor hun initiatief Deel de Duif, dat zich inzet voor dialoog tussen joodse en islamitische gemeenschappen. Hun werk benadrukt een cruciaal onderscheid: Jodendom mag niet worden gelijkgesteld aan de staat Israël. Toch blijft deze nuance vaak verloren in de politieke en mediaredecaties, wat leidt tot gevaarlijke vereenzelvigingen. Sommige jongeren nemen de retoriek van premier Netanyahu letterlijk over en zien elke joodse instelling als een verlengstuk van de Israëlische staat, precies zoals de Israëlische regering het wenst.

Ook pro-Palestina-activisten ondervinden de prijs van deze verwarrende logica. In Londen werden onlangs ruim 500 mensen opgepakt tijdens een demonstratie voor Palestine Action, een groep die door de Britse regering als terroristisch wordt bestempeld. In Duitsland lopen activisten het risico uitgezet te worden, en in Frankrijk wordt toegang geweigerd aan leiders van mensenrechtenwerk. Canada weigert visa aan vertegenwoordigers van de Palestine Football Association. Deze opschaling van repressie tegen vreedzame solidariteit roept vragen op over vrijheid van meningsuiting en de grenzen van wat als terrorism terrorisme wordt gedefinieerd.

De kernvraag blijft: waarom staat Hamas op de EU-terrorismelijst, maar de Israëlische Verdedigingskrachten niet? Hoewel Hamas aanslagen heeft gepleegd, is de schaal van geweld door de IDF buitensporig. In Libanon werden onlangs in tien minuten tijd ongeveer 350 burgers gedood. De Nederlandse regering reageerde met stilzwijgen. Via wapenhandel en economische banden blijft Nederland indirect betrokken bij dit geweld, terwijl het financieren van verzet daartegen wél strafbaar is. Dit leidt tot een moral contradiction morele tegenstrijdigheid die steeds moeilijker te verdedigen is.

Ook de verspreiding van desinformatie speelt een rol. Een fake report vals rapport van de Israëlische overheid schilderde Nederlandse organisaties af als Hamas-sympathisanten na de Maccabi-rellen. Dit document werd gretig gedeeld door politici zoals Caroline van der Plas. De strategie is duidelijk: de waarheid negeren en sociale media overspoelen met disinformation desinformatie. Dit alles gebeurt terwijl journalistieke verantwoordelijkheid tekortschiet, zoals bij het onezijdige portret van Ulysse Ellian in Trouw, waar zijn steun voor Israëlische oorlogsmisdaden onbesproken blijft.

De vraag is of dialoog nog een optie is wanneer misdaden tegen de menselijkheid systematisch worden voortgezet. Jarenlang koos Europa voor diplomatic engagement diplomatieke betrokkenheid in plaats van sancties. Het resultaat is duidelijk: vernietiging, polarisatie en een crisis die zich uitstrekt tot Libanon en Iran. Als Nederland en de EU blijven zwijgen, blijven ze medeplichtig. Ware vrede vereist niet dialoog om het oogcontact te vermijden, maar moed om sancties op te leggen en het woord 'Shalom' weer inhoud te geven.