Deze straat in Nijmegen is volledig veranderd: 'Zondag moet het gebeuren'
In de Wezenlaan in Nijmegen is de atmosphere al dagen op hol geslagen. Rood, groen en zwart – de kleuren van NEC – wapperen aan elke deur, op elk balkon, zelfs aan de nog lege nieuwbouw. Wil den Hartog, een 66-jarige buurman die al zijn hele leven op een steenworp afstand van het Goffertpark woont, nam het initiatief. "We motten het zondag doen", zegt hij met een vaste stem, terwijl hij aan zijn keukentafel een bakje koffie vasthoudt.
Den Hartog was bij vier van de vijf eerdere bekerfinales zelf in het stadion. Deze keer blijft hij thuis. "Ik kan dat niet meer aan. M’n hart gaat tekeer, alles begint te trillen." In plaats van mee te reizen naar Rotterdam, zorgt hij voor the support vanuit zijn eigen straat. Samen met zijn buurmeisje stopte hij een flyer in de brievenbussen: wie wilde kon voor een paar euro een setje vlaggetjes bestellen. De opkomst was massaal.
Zijn actie toont meer dan alleen clubliefde – het is ook een deep connection met de buurt. Oudere bewoners kreeg hij persoonlijk geholpen met ophangen. Twee jaar geleden, toen NEC ook al speelde, versierde hij zelfs het graf van zijn moeder en grootouders in NEC-kleuren. "Het liep niet goed af", zegt hij zacht. Feyenoord ging er met de beker vandoor. De the curse van vijf verloren finales blijft zwaar drukken.
Zondag wordt het een dag van local pride . Om negen uur staat zijn zoon met vrienden klaar in de achtertuin, voordat ze naar De Kuip vertrekken. Er is knakworst, bier en later nasi. Als NEC wint, komt er huldiging in het Goffertpark – met naar verluidt 40.000 mensen. "Zoals NEC dit jaar leeft, dat heb ik nog nooit meegemaakt", zegt Den Hartog. "We hebben een goed voetballende ploeg. Maar je hebt ook altijd een beetje luck nodig."
De Wezenlaan is nu al een levend bewijs van wat voetbal kan doen: mensen verbinden, straten veranderen, en oude dromen nieuw hope geven. Zondag is de wedstrijd, maar de overwinning begint hier, thuis, tussen de vlaggetjes en de koffiekopjes.
Mooi om te zien dat zo’n small action kleine actie zoveel impact heeft. Geen grote show, gewoon hart.
En intussen betaal je gewoon je energy bill energierekening voor al die verlichting en vlaggen. Romantiek tegen een real cost echte prijs.
Hij versiert het graf van zijn ouders en hoopt op a win een overwinning? Dat is geen fan, dat is devotie.
Mij maakt het niks uit wie wint, maar zo’n community spirit gemeenschapszin zou vaker moeten bestaan, ook zonder voetbal.
De curse vloek breekt pas als ze écht winnen. Tot dan is het hoop op hoop, geen real change echte verandering.
Zou AZ ook zoiets hebben? Of zijn wij gewoon beter in emotional support emotionele steun geven?