DNA: hondenfluitje of hoop? De laatste kans voor Keijzer

Een nieuwe partij komt opzetten in het Nederlandse political politieke landschap, en de naam zegt al genoeg: DNA. Niet het genetische soort, maar de afkorting voor de Nederlandse Alliantie, opgericht door Gidi Markuszower na een afsplitting van zeven voormalige PVV’ers. De partij presenteerde zich met een krachtige message boodschap: ‘één taal, één rechtsorde, één gedeelde cultuur’. Het is een retoriek die resonantie lijkt te vinden bij kiezers die zich lang ongehoord hebben gevoeld — mensen in Loosdrecht die onvoldoende werden geïnformeerd over asielopvang, zzp’ers met een dieselbusje, onderwijzers en verpleegkundigen. Zij zijn het, zegt Esther van Fenema, die weinig hebben aan urban stedelijke oplossingen als bakfietsplannen of OV-abonnementen van Jesse Klaver.

De naam DNA roept bij velen emotional emotionele reacties op. Van Fenema noemt het ‘prikkelend’: “Als je hem even platslaat, dan voelen mensen zich aangesproken door iets wat suggereert dat er een Nederlands DNA bestaat.” Het is precies dat gevoel van belonging behoren dat de partij lijkt aan te spreken — een shared gedeelde identiteit, een cultuur die beschermd moet worden. Maar is dat ook een solide basis voor een democratic democratische beweging? Ton F. van Dijk vraagt zich hardop af of het niet werkt als een soort ‘hondenfluitje’ — een subliminale oproep voor kiezers die bang zijn dat hun Nederland verdwijnt.

Intussen claimt Markuszower dat DNA niet alleen statements wil maken, maar concrete resultaten wil boeken. Een belofte van compromise compromisbereidheid, in tegenstelling tot de PVV, die volgens de afsplitsers vooral lawaai maakt zonder daadwerkelijk te regeren. Maar de peilingen spreken een andere taal. Volgens Maurice de Hond zou DNA onder leiding van Mona Keijzer op acht zetels uitkomen — driemaal zoveel als onder Markuszower zelf. Zelfs een independent onafhankelijke lijst onder Keijzer zou zeven zetels halen. Het signaal is duidelijk: de kiezer heeft meer vertrouwen in haar dan in de partij zoals die nu is.

Is dit dan de laatste kans voor Mona Keijzer? Van Dijk denkt van wel. “Als ik Mona Keijzer was, zou ik ervoor kiezen om met een eigen club te gaan en niet met DNA.” Hij waarschuwt voor internal interne machtsstrijd, zoals eerder bij BBB, en pleit voor een klein, hecht team waarin zij de control controle houdt. Van Fenema dringt aan op meer inhoud: “Ik heb ongelooflijk behoefte aan een gedegen inhoudelijk programma.” Want uiteindelijk, zeggen de cijfers en de toon, gaat het niet alleen om identiteit, maar om wie echt luistert — en wie daarna ook delivers oplevert.