Ma je każdy rosyjski Shahed. Wykorzystują sieć GSM z Polski i Białorusi

Rosyjskie drony Shahed, które stały się common threat powszechnym zagrożeniem dla Ukrainy, coraz częściej korzystają z klasycznych kart SIM do utrzymywania łączności. Jak ujawnia ukraiński ekspert Serhii „Flash” na swoim kanale w Telegramie, armia rosyjska masowo instaluje w tych dronach karty operatora Tele2, aktywne nie na terenie Ukrainy, ale w krajach sąsiednich — w tym w Polsce i na Białorusi. Pomimo blokady tego operatora na Ukrainie, rosyjski T2 nadal działa w reżimie roaming roamingu, co daje dronom dostęp do sieci GSM wzdłuż granic.

To połączenie nie służy tylko przesyłowi danych — otwiera nowe możliwości ataku. Łączność GSM poprawia precision precyzję naprowadzania i pozwala na real-time control sterowanie w czasie rzeczywistym, umożliwiając operatorom wybór celów tuż przed uderzeniem. To odpowiedź na trudności wynikające z odcięcia Rosji od systemów typu Starlink, które wcześniej dawały zaawansowane łącze danych. Teraz, pomimo ograniczonego range zasięgu, drony mogą działać skutecznie w pobliżu granic, gdzie roaming działa bez przeszkód.

Shahedy, znane również jako drony Geran, to tanie, ale skuteczne urządzenia o konstrukcji opartej na irańskim modelu Shahed-136. Mają skrzydła w układzie delta i są napędzane silnikiem boxer, który pozwala im przelecieć dystans do 2500 km. Wersje nowsze noszą już głowice bojowe o wadze 90 kg, co znacznie zwiększa ich destructive power siłę rażenia w porównaniu do pierwotnych 50 kg. Wcześniej polegały na prostym naprowadzaniu inertial inercyjnym i GPS, ale teraz są coraz bardziej zaawansowane technologicznie.

Obecne modele wykorzystują advanced systems zaawansowane systemy antenowe typu CRPA, które lepiej radzą sobie z zakłócaniem sygnału, a dodatkowo wspierane są przez moduły GSM. Niektóre drony zostały wyposażone w kamery dzienne i układy sztucznej inteligencji, które umożliwiają machine vision widzenie maszynowe. To oznacza, że mogą one śledzić cele i atakować je autonomicznie — bez ciągłej ingerencji operatora. Taka kombinacja tanich i droższych dronów tworzy złożoną taktykę, trudną do counter kontratakowania przez ukraińskie grupy antydronowe.

To nie są już tylko narzędzia terroru dalekiego zasięgu — stają się smart weapons inteligentnymi broniąmi, które celują w kluczowe elementy obrony. W szczególności atakują grupy specjalne zajmujące się wykrywaniem i niszczeniem dronów, co osłabia jeden z filarów ukraińskiej strategii obronnej. Bez skutecznej ochrony przed takimi atakami, nawet kraje graniczące mogą znajdować się w strefie indirect risk pośredniego ryzyka — nie z powodu bezpośredniego wybuchu, ale z powodu wykorzystania ich infrastruktury telekomunikacyjnej do prowadzenia wojny.