Biz Ne Zaman Bu Hâle Geldik?
Son zamanlarda aklımı kurcalayan bir soru var: Biz when bu hale geldik? Kahramanmaraş’ta bir okul, Şanlıurfa’da bir okul… Bu haberleri okurken içimiz daralıyor. Okul, çocuğun en safe olması gereken yer değil miydi? Ailenin, "hiç olmazsa burada bir şey olmaz" dediği, gözü daima üzerinde olduğu yer. Ama işte, artık o sığınak bile trust vermiyor.
Herkes hemen bir neden arıyor. Dizi izlenimi, aile yapısı, education system … Ama ben, tek bir kök neden bulmanın mümkün olmadığını düşünüyorum. Çünkü sorun tek bir kaynaktan değil, birkaçının birleşiminden geliyor gibi duruyor. Diziler örneğin… Evet, şiddet her yerde görünür hâle geldi. Ama düşünüyorum da; Kurtlar Vadisi yıllarında da silah, mafya, hesaplaşma vardı. Yine de bu kadar çok okulda şiddet olayı, bu kadar uncontrolled saldırı hatırlanmıyor. Demek ki dizi etkisi var ama tek başına explanation değil.
Aile faktörü kuşkusuz önemli. Evde ne görür, nasıl büyür, hangi davranışları normal sanır çocuk… Hepsi çok influential . Ama aynı mahallede, benzer koşullarda büyüyen çocukların hepsinin aynı şeyi yapmadığını da görüyoruz. Bu yüzden her şeyi aileye atmak, biraz kolaycılık olabilir. Eğitim sistemi ise başka bir eksiklik. Sınav, başarı, not… Her şey ölçülüyor ama çocuğun mental state , öfkesi, yalnızlığı fark ediliyor mu?
Ama bence en kritik sorun: cezasızlık hissi. İnsanlar, yaptıklarının karşılığını göreceklerine inanmıyorlar. "Nasıl olsa çıkarım" düşüncesi, sınırları silip süpürüyor. Sınır duygusu kaybolduğunda, insanı durduran tek şey kalmıyor: ne korku, ne responsibility , ne de vicdan.
Bir de toplumsal sertleşme var. Tahammül azaldı. En küçük tartışma bile alevleniyor. Konuşarak resolve unutuldu. Herkes sinir üzerinde, öfkeli, patlamaya hazır. Bu yüzden tek bir suçlu aramak yetersiz kalıyor. Sorun, tüm bu unsurların birleşimi. Ve belki de en üzücü tarafı: Bunu biliyoruz ama yine de genuine change için yeterince çaba göstermiyoruz. Her olayda üzülüyor, konuşuyor, sonra unutuyoruz.
Oysa bu, unutulacak bir şey değil. Mesele sadece o okullarda olanlar değil. Mesele, yarın başka bir okulda olmaması için ne action .
Bir zamanlar okul bahçesi, çocukların safe space güvenli alanıydı. Şimdi polis mi beklemeli kapısında?
Diziler suçlu mu, yoksa toplumun izlemeye demand talep ettiği şey mi dizi yapıyor? Kusur hep bireyde değil, collective culture toplu kültürde de var.
Eğitimde sadece akademik başarı değil, emotional health duygusal sağlık da ölçülse, belki bazı patlamalar önlenebilir.
Cezasızlık hissi en tehlikelisi. Çünkü o, sadece suçluyu değil, toplumsal doku yırtıyor.
Herkes aileyi suçluyor ama devletin çocuklara ne sunduğunu hiç düşündünüz mü? public resources Kamu kaynakları nerede, okul psikologları nerede?
Bu sadece bir okul meselesi değil. Bu, warning uyarı işaretidir. Biraz daha beklersek, sokağa çıkmak bile riskli olacak.