Merz tussen hamer en aambeeld: buiten stoer, binnen machteloos
Tijdens een weekendoverleg in de Berlijnse villa werd duidelijk dat de Duitse regering op instorten staat. Wat moest dienen als klokkenluider tussen CDU/CSU en SPD, ontaardde in een ruzie tussen bondskanselier Friedrich Merz en vice-bondskanselier Lars Klingbeil. Volgens Der Spiegel sprong Merz ‘uit zijn vel’ en schreeuwde hij zijn coalitiepartner. Een beeld dat de politieke situatie in Duitsland treffend samenvat: stoer in het buitenland, machteloos in eigen land. Terwijl Merz in internationale zaken als een acteur optreedt, mislukt hij thuis tussen een groeiende rechts-populistische dreiging en een linkse partner die elk initiatief blokkeert.
De belofte van een ‘Herfst van Hervormingen’ is verworden tot Reformstau. De regering leende 500 miljard euro via een Sondervermögen om de infrastructuur te moderniseren, maar het geld dicht vooral gaten in de begroting. De interest op de schuldenlast is opgelopen van 4 naar 78 miljard euro — een stijging die het vertrouwen in Merz ondermijnt. Zijn populariteit? Laagste in het Top-20 onderzoek. Zijn politieke kompas? Verdwaald. Toen hij suggereerde dat pensioenen in Duitsland slechts een basis package zouden mogen zijn, explodeerde de SPD: hun kiezers voelden zich verraden.
In Brussel probeert Merz zijn binnenlandse impotentie te compenseren. Hij noemde nieuwe EU-belastingen ‘onaanvaardbaar’, waarmee hij voorzitter Ursula von der Leyen tot stilzwijgen bracht. Tegelijkertijd holt Duitsland, samen met Oostenrijk, de AI-wetgeving op Europees niveau uit. In plaats van harde EU-regels wil Berlijn dat eisen worden vastgelegd in nationale sectorwetgeving — een wens van reuzen als Siemens en Bosch. Ook bij het industrial fund van 400 miljard euro dreigt een botsing met Polen, dat een breder regionale verdeling eist, terwijl Duitsland kiest voor competitive projects .
Om de Amerikaanse afhankelijkheid te verminderen, zoekt Duitsland bondgenoten in de Global South — landen als Brazilië, Singapore en Australië. Parallel daaraan lobbies het land voor een UN seat . Terwijl Merz zich profileert als wereldspeler, doet SPD-leider Klingbeil hetzelfde links van het midden: hij was aanwezig op de Global Progressive Mobilization in Barcelona, waar hij waarschuwde voor ‘extreemrechts’. Een tegenstelling die scherp ligt: Merz als free market , Klingbeil als sociaaldemocraat, maar beiden machteloos in eigen land.
De kern van de crisis is volgens critici een mix van planeconomie en stubbornness . Merz weigert kernenergie terug te brengen, ondanks technische mogelijkheden — zoals bij de KKE Emsland vlak over de grens bij Lingen. Zijn argument? De uitschakeling is ‘onomkeerbaar’. Een fatalistische houding, die columnist Harald Martenstein vergelijkt met de DDR: een systeem waarin problems werden gecamoufleerd tot het instortte. Met drie state elections in het oosten voor de boeg, staat de political map op instorten. De muur is weg — maar de mentale kloof blijft.
Merz praat groot over hervormingen, maar doet niets. Typisch politiek theater.
Als Duitsland AI-wetgeving ondermijnt voor Siemens, wat zegt dat over hun innovation innovatie dan?
Die ‘Bonnie en Clyde’-vergelijking met Sanchez is hard, maar helaas accurate niet onterecht.
In Oost-Duitsland zien we de realiteit: trust vertrouwen in Berlijn is verdwenen, AfD wint.
Een EU zonder Duitse leiding? Dat is een EU in crisis.
Misschien is ‘dickköpfigkeit’ gewoon een Duits tradition traditie geworden.
De verkiezingen in Sachsen-Anhalt zullen het lot van Merz bepalen.
Reformen blokkeren is makkelijker dan ze maken. SPD doet precies wat ze altijd deden.