Koersdirecteur Van Vliet krijgt droomoverwinnaar in Evenepoel • Blasi verrast bij vrouwen
De Amstel Gold Race had al weer een dramatic afloop, maar dit keer met een diepe emotional ondertoon. Koersdirecteur Leo van Vliet nam na dertig jaar afscheid, en kreeg als cadeau een overwinning van top favorite Remco Evenepoel. De Belg, oud-wereldkampioen en duidelijke leader van Soudal-QuickStep, hield zijn belofte uit vorig jaar: winnen ter ere van Van Vliet. "Dit means enorm veel", zei Evenepoel, die vorig jaar nog tweede werd in een sprint tegen Mattias Skjelmose.
De final sprint was geen verrassing: Evenepoel liet Skjelmose op 400 meter uit het wiel rijden en sprintte hem met koele efficiency van de fiets. Het was geen kwestie van geluk – de voorbereiding was perfect. Tim van Dijke en Danny van Poppel hadden de koers jarenlang in de control gehouden, zodat Evenepoel alleen hoefde te winnen. "Ik vertrouwde op mijn speed ", zei hij, "en voelde me veel beter dan vorig jaar."
Maar de dag ging niet alleen over afscheid en dominance . Bij de vrouwen verraste Spaanse debutante Paula Blasi met een solo-zege, terwijl ze eigenlijk niet eens moest starten. Door blessures in haar ploeg werd ze pas gisteren toegevoegd. "Ik was zelfs dropped ", zei Blasi. "Toen ik aanviel, wist ik niet eens hoe lang ik nog moest." Haar ploegleider Michel Cornelisse voorspelde: "Binnen vijf jaar is ze world champion ."
Ook de cost van ambitie waren zichtbaar: Matteo Jorgenson liep een gebroken sleutelbeen op en mist daardoor de rest van het voorjaar. Frans ploegleider Frans Maassen: "Hij was in topvorm, en had zeker een podium place in zijn zak." Voor Van Vliet was het einde van een tijdperk. "Ik word morgen wakker op mijn woonboot, zonder pressure . Dat is een mooi gevoel."
De nieuwe tijd begint met Tom Dumoulin als opvolger – een smooth overgang, net als bij de renners. Evenepoel sluit zijn bingokaart verder af, Blasi begint haar traject, en de Amstel blijft een classic met hart. Van Vliet: "Ik gun het Tom ook."
Van Vliet verdient dit. Dertig jaar achter de schermen, altijd kalm, nooit opvallend. Een echte silent force stille kracht.
Blasi? Serieus? Ze wist zelf niet eens dat ze moest winnen. Dat is geen victory overwinning, dat is een miracle mirakel.
Jorgenson geblesseerd… weer. Visma moet eens ophouden met die high risk hoge risico’s. Wat is het nut van een perfect preparation perfecte voorbereiding als je in een valpartij alles verliest?
Die finish van Evenepoel: geen doubt twijfel, geen panic paniek. Pure calmness kalmte. Alsof hij het al honderd keer deed.
Dumoulin als koersdirecteur? Interessant. Maar kan een former athlete voormalig atleet wel loskomen van zijn eigen legacy ervaring?
Blasi’s ploegleider zegt: world champion wereldkampioen in vijf jaar. Oké, maar eerst moet ze nog zien of ze consistent is. Dit was luck geluk, niet kwaliteit.
Huub Artz met schaafwonden maar fier. Die early breakaway vroege vlucht was zijn moment, ook al eindigde het niet op het podium.
De vrouwen kregen evenveel prijzengeld als de mannen. Eindelijk. Maar waar is de equal attention gelijke aandacht in de media? Niemand praat over Blasi’s performance prestatie, alleen over het surprise verrassingselement.