Kosovo in cirkel van crisis: derde verkiezing op rij in het verschiet

Het is weer raak: Kosovo zit voor de derde keer op rij in een political politieke impasse, met een leegstaande presidentszetel en een parlement dat niet tot overeenstemming kan komen. Ondanks een deadline tot middernacht, wist de Kousjnje – het Kosovar parlement – geen nieuwe president te kiezen. Parlementsvoorzitter Albulena Haxhiu bevestigde de mislukking, en daarmee is de weg vrijgemaakt voor vervroegde verkiezingen binnen 45 dagen. Het land, met ruim onder de 2 miljoen citizens inwoners, staat opnieuw stil in zijn instituties – een patroon dat zich sinds vorig jaar herhaalt.

De linkse regeringspartij van premier Albin Kurti behaalde 51 procent van de stemmen bij de laatste parlementsverkiezingen in december, maar kon geen tweederde meerderheid vinden voor een candidate kandidaat. Dat is noodzakelijk omdat de president in Kosovo indirect wordt gekozen. De oppositiepartijen boycotten de stemming, met de beschuldiging dat Kurti niet hard genoeg heeft gewerkt om overeenstemming te bereiken. Kurti kaart die kritiek tegen en wijst juist naar de oppositie als blokkade: zij, zegt hij, ondermijnen het democratic democratische proces.

Het gebrek aan quorum deed de vergadering drie keer stranden in 24 uur, meldt de onafhankelijke bron Balkan Insight. Telkens waren er te weinig parlementsleden aanwezig om verder te gaan – een teken van diepe division verdeling binnen de politieke elite. De voortdurende deadlock patstelling is niet alleen een binnenlandse kwestie; die bemoeilijkt ook Kosovo’s droom van toetreding tot de Europese Unie. Brussel eist reforms hervormingen die nu op de schop liggen door het gebrek aan stabiliteit.

Sinds de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van 2008 ten opzichte van Servië, probeert Kosovo zich te positioneren als een stabiele, pro-Europese staat. Maar de politieke instability onstabiliteit werpt schaduw over die aspiraties. Internationale steun, van zowel de EU als de Wereldbank, dreigt vertraging op te lopen – een consequence gevolg dat verder reikt dan de politieke arena. Voor de burgers betekent dit meer vertraging in infrastructuur, overheidsdiensten en economic economische ontwikkeling, terwijl het land probeert zijn bestaansrecht te bewijzen.